Bir senedir görmediğim, sesini bile duymadığım dostlarım var benim. Muhabbetini özlediğim, tavsiyelerine ihtiyaç duyduğum ama sırf inadımdan arayamadığım. Bazen aklıma esiyor, çeviriyorum numarayı. Ara tuşuna basmadan siliyorum sonra. Bazen de bir sinirle içimdeki tüm öfkeyi döküyorum bir kısa mesaja. Gönderemeden siliyorum hepsini. Sonra bazen, umrumda olmuyor kimse. Görüşmek, konuşmak, dertleşmek önemsiz bir hal alıyor. Zamanla yine herşey başa dönüyor. Özlüyor arayamıyorum, kızıyor öfkemi saklıyorum. Boşveriyorum. Hayatım sürekli kendini tekrar ediyor. Hep en başa dönüyorum. Dönüyorum, baştan başlıyorum.

Reklamlar