Ayrılıklar hep mi zor olur arkadaş? O kadar dedim, bir kere de kalan olayım da onun acısını çekeyim diye ama olmadı işte. Gene giden ben oldum, gene arkada bırakan. Hem üzen hem üzülen. Gene zor oldu bırakıp gitmek. Tahmin edemedim bu kadar zor olacağını. Yine ayrılıktı sonuçta, zor olmalıydı ama olmaz bu sefer dedim. Zor olmaz. Hep istediğim şehre gidiyorum, dünya üzerinde yaşamak istediğim tek yere, hayalini kurduğum tek hayata gidiyorum diye düşündüm ama olmadı. Her zamankinden de zor oldu üstelik.

Son bir yıldır çok zor günler geçirdim. O zorluklar arasında farkına varamadığım onca güzel şeyin son dakika farkına vardım. Ağlamamak için çok zor tuttum kendimi ama sonunda döküldü yaşlar gözümden. Dayanamadım, aktı gitti göz yaşları, akmaya da devam ediyor işte.

Ne kadar da alışmışım meğer her akşamın şen şakrak geçmesine. On kişilik bir grupta her gece gülüp eğlenmeye. Kafama göre takılmaya, canım sıkıldığında pijamalarımı alıp yatıya gitmeye. Şimdi geçirdiğim her akşam gözümün önüne geliyor. Yaptığımız her muhabbet; serviste, işte, yolda, evde, del mundoda…

Çok özleyeceğim sizi dostlar. Belki bir türlü gösteremedim size sevgimi. Sadece gidiyor olmamın sevincini gördünüz gözlerimde son iki hafta ama içim buruktu hep. Çoğu zaman benim bile farkına varamadığım bir hüzün vardı içimde. Sonunda çıkıverdi saklandığı yerden. Yıktı geçti beni.

Şimdi Eskişehir’de geçirdiğim kötü günleri düşünüp avutmaya çalışıyorum kendimi. Böylece acım biraz olsun azalır diye. İşe yarar mı dersiniz? Yaşayıp göreceğiz.

Reklamlar