Bazen öylece uzaklara dalıp gidiyorum. Nerede olduğumu, kim olduğumu unutuyorum birkaç saniyeliğine. Gittiğim yeri bilmiyorum çoğu zaman. Hiç kimsenin olmadığı bambaşka bir dünyada yapayalnız kalıyorum bir anda. Kendimle baş başa… Aklımdan neler geçiyor, o anda ne düşünüyorum bilmiyorum. Bilincim kayboluyor, benliğimle birlikte. Sesler duyuyorum, siluetler algılıyorum etrafta ama ne yüzlerini görüyorum ne de dediklerini anlıyorum. Kıpırtısız bekliyorum. Sonra olan biteni algılamaya başlıyorum tekrar. Geri dönmek istemiyorum. Bilincimle birlikte mutsuzlukta gelip yerleşiyor ruhuma.  Mümkün olsa, o boşlukta sonsuza kadar yaşabilirim. Hiçbir şeyi, hiç kimseyi düşünmeden… Yalnız. Sessiz. Huzurlu.

Reklamlar